UMUDUMU KAYBETTİM…. HÜKÜMSÜZDÜR

Umutsuzluk ve Aşk Temalı Duygusal Hikaye | Hüzünlü Öykü

---

Umudumu kaybettim…. hükümsüzdür.
Ne bir asker kaçağı kullanabilir ne de yeni evli çiftler.

Şimdi umutsuzum senin gibi, sensizliğin gibi, bensizliğim gibi.
Bir polis arabasının siren sesiyle irkilen yüreğim yeniden başladı
umudumu ve seni aramaya.

Belki seni bulabilir ama umudumu asla.
Sahte yüzlerle gelmiştin bana.
Bahar yağmurlarıyla geri gittin.

Tüm fırtınaları kamufle etti bir kuşun yüreği.
Kalemler kırdırdı hâkimlere gözlerin ama umudumu geri getirmedi.

Bir sabah uyandığında kapında umutsuz yüreğimi bulacaksın.
Çünkü Umudumu Kaybettim…. Hükümsüzdür.

Hükümlü bir keman sesine alışkın hasret kuşları bile bulamadılar umutlarımı.
Kim bilir bir gece bekçisi süpürmüştür umutlarımı
ya da hayata dair hiçbir tutkusu olmayan esmer, boyacı çocuklar almıştır?

---

Seni düşünmekle aynı şey mi acaba umudunu yitirmek
yoksa seni sevdiğimi binlerce kez boş sokağa haykırmakla eşanlamlı mı?

Anlat bana sevdiğim,
duygularının hücumuna mı uğradın
yoksa hayat yine yalan söyleyip, dipsiz kuyulara mı attı kederlerini ve cesaretlerini?

Kaybetmek neyi değiştirir ki, en fazla ölürüm değil mi?
Aşkını kaybetmekle aynı şey mi yavrucum?

---

Düşmanları çatlatırcasına seviş benimle ey acı!
Acıt bedenimi, mutlu olayım.

Sakın merhem sürme yarama çingene kızı, sakın.
Acı çektikçe çevikleşiyor yüreğim.
Acı çektikçe nasırlaşıyor yüreğim.
Acı çektikçe bela dolar başım.

Sakın merhem sürme çingene kızı,
acı çektikçe süzülen dertlerimden bir tek ölümlü yürekler kalıyor bana.

Seni sevmeyi tekrar deneyebilirim,
seni sevmeyi tekrar umut edebilirim
ama ne yazık ki Umudumu Kaybettim…. Hükümsüzdür.

Anlıyorsun değil mi?
Yazdıklarımı duyabiliyorsun değil mi?
Bir kâğıt bir kalem yetmiyor acıları anlatmaya, biliyorsun değil mi?

---

Delicesine parçala kalbimi ey keder!
Keder, uçuruyor kahpe feleğin korkunç pelerinini.
Keder, kırıp geçir bedenimi ölümlü acılardan.
Keder, irinli yaralarla kapla ellerimi.
Keder, köpeklere yedir ciğerimi.

Ciğerimi köpeklere yedir ki,
izbe, kuytu köşelerde uyuyan ruhum uyansın.

Keder, ruhumu geri getir bana,
o kokuşmuş, o pis zindanlardan,
belki umutlarım ruhuma gizlenmiştir.

Sakın merhem sürme kederime çingene kızı, sakın.
Baktım, aradım, bulamadım umudumu.
Duy sesimi karlı dağ.

Umudumu Kaybettim…. Hükümsüzdür.
Hükümsüz bir umut ne işe yarar ki.
Sen söyle.

---

Tıpkı aşksız sevgiye benzer,
umutsuz bir yürek, kedersiz bir ruh ve mutlu bir beden.

Nasıl bir kuş kanatsız uçamazsa,
nasıl bir balık solungaçsız yüzemezse
işte öyledir, aşksız bir sevgi.

Ey Aşk! Vur beni taştan taşa.
Ey Sevgi! Ez beni kamyonların altında.
Ey Keder! Ay ışığında öldür beni.
Ey Acılı Yürek! Taşlar altında parçala ruhumu.

Ey Umut! Sen, sen kahpe hayatı yenmeme yardım et yeter.
Ama ben, ben “Umudumu Kaybettim…. Hükümsüzdür”.